Historia tajnych akcji i zabójców z CIA

ZASKOCZ wroga. ZABIJ go. ZNIKNIJ bez śladu.

Tajna historia oddziałów paramilitarnych, funkcjonariuszy operacyjnych i zabójców z CIA.

Gdy dyplomacja zawodzi, a wszczęcie wojny nie wchodzi w grę, prezydent Stanów Zjednoczonych wzywa Wydział Akcji Specjalnych CIA, ściśle tajne ramię tej agencji i najskuteczniejszego wykonawcę operacji specjalnych na świecie. Prawie każdy główny lokator Białego Domu od II wojny światowej prosił CIA, by zajmowała się  sabotażem, działalnością wywrotową i zabójstwami.

Dzięki bezprecedensowemu dostępowi do kilkudziesięciu osób, które uczestniczyły w tajnych operacjach CIA od początku zimnej wojny do dziś, i dogłębnemu przestudiowaniu niedawno odtajnionych dokumentów, Annie Jacobsen opisała  złożony świat zabójców, tajnych współpracowników i sabotażystów.

fragment rozdziału I

Była pierwsza niedziela grudnia 1941 roku. Chłopak sprzedający popcorn na stoisku w Strand Theatre w teksaskim miasteczku Bastrop właśnie skończył dwanaście lat. Nazywał się William Dawson Waugh, ale wszyscy nazywali go Billy.

Kilka minut po czternastej do kina z ponurym wyrazem twarzy wszedł szeryf Ed Cartwright. Kazał Billy’emu Waughowi powiedzieć operatorowi, żeby wyłączył projektor i zapalił światła. Waugh pobiegł na górę, skacząc po dwa stopnie, i zrobił, co mu polecono. Patrzył z kabiny projekcyjnej, jak zapełniający salę widzowie mrużą oczy i burzą się z powodu przerwania seansu. Wtedy na podwyższenie wszedł Cartwright i zapadła cisza.

– Proszę o uwagę – powiedział szeryf. – Japończycy właśnie zaatakowali Pearl Harbor8 .

Amerykańska Flota Pacyfiku została zniszczona i zginęło tysiące Amerykanów. Szeryf oznajmił, że trudno przewidzieć, co się teraz wydarzy, ale wykluczenie możliwości kolejnego ataku byłoby lekkomyślne. Cartwright polecił wszystkim iść 24 do domu, zasłonić okna czarnym materiałem i słuchać komunikatów radiowych.

Billy Waugh został i patrzył, jak widzowie opuszczają salę. Kiedy skończył sprzątać, poszedł do domu, w którym mieszkał z matką, Lillian, nauczycielką na niepełny etat, i starszą siostrą Nancy. Następnego dnia Kongres wypowiedział wojnę Japonii. Trzy dni później Adolf Hitler wypowiedział wojnę Stanom Zjednoczonym, po czym Kongres wypowiedział wojnę Niemcom i Włochom. Gdy Ameryka znalazła się w stanie wojny z całym światem, Billy Waugh przysiągł sobie: Pewnego dnia ja też pójdę na wojnę.

Dzień, w którym Pearl Harbor zostało nieoczekiwanie zbombardowane, wrył mu się w pamięć. W tamtym czasie, w 1941 roku, wiedział o wojnie więcej niż większość dwunastolatków. Chłonął informacje z kronik filmowych wyświetlanych przed seansami w Strand Theatre. Koncepcja wojny totalnej, osiągnięcie zwycięstwa za wszelką cenę, była zadziwiająca i przerażająca.

„Nie liczy się słuszność, lecz zwycięstwo”, powiedział Hitler generałom. „Bądźcie bezlitośni! […] Bądźcie brutalni i nie miejcie skrupułów […] najlepsi osiągają sukces siłą […]”9 .

Ze wszystkich taktyk i technik użytych przez nazistów podczas inwazji na Europę Zachodnią największe wrażenie na Billym Waughu zrobiła śmiałość wojsk powietrznodesantowych (Fallschirmjäger). Kroniki filmowe pokazywały nazistowskich spadochroniarzy wyskakujących z samolotów i lądujących w strefie walk, by przeprowadzić śmiercionośne ataki z zaskoczenia. Potem nastąpił desant szybowcowy na belgijski fort Eben-Emael, uznawany wówczas za najtrudniejszą do zdobycia twierdzę na świecie10. Szybowce z siedemdziesięcioma ośmioma Fallschirmjäger wyposażonymi w miotacze ognia i materiały wybuchowe wylądowały na dachu twierdzy, całkowicie 25 zaskakując 650 obrońców – belgijska armia nigdy nie podniosła się po tej porażce. Miesiąc po tym, jak naziści zdobyli Eben-Emael, amerykańskie wojska lądowe zaczęły formować w Fort Benning w Georgii pierwszą w dziejach Stanów Zjednoczonych dywizję powietrznodesantową.

Billy Waugh poświęcał każdą wolną chwilę między szkołą a dorywczą pracą w trzech miejscach – jako gazeciarz, magazynier i sprzedawca popcornu – na zbieranie informacji o amerykańskich spadochroniarzach. Dowiedział się, że najważniejszym elementem wyposażenia niezbędnym do oddania dobrego skoku ze spadochronem są buty, wysokie do pół łydki, z rzemiennymi sznurowadłami zaczynającymi się przy palcach stóp. Billy Waugh postanowił sobie takie sprawić. Jego ojciec alkoholik zmarł na marskość wątroby, kiedy chłopiec miał dziesięć lat. Pieniądze zarobione po szkole Billy oddawał matce na utrzymanie rodziny. Teraz, mając konkretny cel, zaczął odkładać trochę drobniaków z każdej wypłaty. Kiedy wreszcie zaoszczędził siedem dolarów, pojechał autostopem do oddalonego o pięćdziesiąt kilometrów Austin i kupił sobie parę butów spadochroniarskich. Był wniebowzięty: znalazł się o krok bliżej dnia, w którym miał zostać amerykańskim spadochroniarzem. Świat był w porządku. (...)

Książka do nabycia w Empik